Do poety

co znów piszesz
durna pało
drzewa niszczysz
to za mało?

pięknem myślisz
zauroczysz
rymem znęcisz
dziewki oczy

słowem rzekę
wnet zawrócisz
gdy swą frazę
gibką rzucisz

prawda inna
jest gotowa
świat nie czeka
na twe słowa

w poważaniu
ma wersety
rymy, strofy
i pamflety

nie chce słuchać
twych żałości
ma już dosyć
ułomności

daj pan wreszcie
ludziom spokój
przestań męczyć
nie psuj oczu